Het moet nog even wennen, maar elke morgen zal er vanaf nu ongeveer zo uitzien!
Of misschien ook niet, maar het is wel een mooi gebaar van mn ouders om een kwart-leven van studeren mee af te sluiten. Ik neem even de tijd om er vollop van te genieten.. en dan, dan zien we wel verder.

Nog één maandje, en mijn schooltijd zit er officieel op.. wat niet betekent dat ik vanaf dan voldaan zal propageren ‘Professioneel fotograaf’ te zijn.
Voorbije maanden waren enorm leerrijk; Erasmus, eindwerk en tenslotte mijn stage bij fotografe Layla Aerts. De Bachelor mag dan bijna binnen zijn, mijn leertraject is nog maar pas begonnen.. het échte fotografie leer je in de praktijk, en niet achter schoolbanken!

Momenteel werk ik samen met Layla Aerts aan haar vrij werk, ‘If walls could talk’ waarbij ze interieurs van mensen thuis fotografeert. Een eenvoudig maar zeer fijn concept, eerlijk voyeurisme noem ik het graag. Ons actieterrein zijn de 5 sociale woonblokken vlakbij de Dansaertstraat, een omstreden wijk waar het woord ‘multicultureel’ tot zijn recht komt.
Mijn bescheiden taak bestaat uit het maken van portretten: een bedankje voor de mensen, en een mooie reportage als aanvulling voor mn portfolio.

Vorige week had ik de kans de opnames bij te wonen van l’Esprit d’Amour, een kortfilm onder het beheer van studenten 2 Film, Narafi. Een hele crew enthousiaste mensen, fijne cast en een prettige sfeer.. setfotografie, me want some more!

Een portfoliomap? Gaat dat tegenwoordig niet allemaal via het web? Gelukkig niet. Een propere print, tastbare materie, de ‘papieren’ portfolio’s zijn terug in opmars. En dus doen we daar natuurlijk gretig aan mee, een kuddebeest als ik ben.

21 prints, reportage en documentair werk. In de zoektocht naar geschikte beelden (enkel horizontale beelden, om de lay-out niet in de war te sturen) kwam ik dit beeld tegen, een jaar vergeten onder het mom van een sterretje.. een heropwaardering naar 4 en een plaatsje in mn portfolio. Het deed me denken aan het werk van Robert van der Hilst, Chinese Interiors, die ik laatst tegenkwam in de Kahmann Gallery (GUP, Amsterdam).
Dat level zal ik dan wel niet halen, als de sfeer het ergens kan benaderen ben ik een gelukkig man.

Wanneer het allemaal wat vast loopt, de moed ontbreekt om me ergens echt in vast te bijten.. dan is er altijd nog muziek. Het heeft een vreemde helende werking, ik hoef maar een concert te fotograferen en alles krijgt weer een beetje meer ‘zin’.

Komende maanden worden nog spannend: een eindwerk voorbereiden, stage lopen, en niet vergeten aventoe een concertje mee te pikken..

Ongetwijfeld de mafste opdracht die ik voorbije jaren heb uitgevoerd, maar hier zie je de uiteindelijke presentatie van familie archiefbeelden in associatieve combinatie met elkaar. Die combinaties moeten dan een nieuwe interpretatie toelaten, en alles binnen de presentatie moet die nieuwe boodschap versterken. Het klinkt wat vaag, en dat was het ook, maar het leert je toch bewuster omgaan met beelden onderling, in welke presentatievorm dan ook.

In mijn familie archief (en waarschijnlijk dat van vele mensen) viel het me op dat de dood er steeds prominent aanwezig is. Het geeft je echt een raar gevoel, want het zijn tenslotte je eigen roots. Soms kwam dat wrange gevoel soms pas echt als je idd beelden in combinatie naast elkaar ging plaatsen. De bijbehorende tekstjes die je kan zien zijn fragmenten uit doodsprentjes, schokkend wat je daar vroeger op te lezen kreeg! Of misschien waren ze zich gewoon meer bewust van de dood, memento mori.

Origineel beeld © Reinier Gerritsen